Prolog, czyli 'od tego wszystko się zaczęło...'

     Dwoje ludzi pochylało się nad małym zawiniątkiem. Długowłosy, niezwykle przystojny mężczyzna i bardzo urodziwa kobieta. Oboje wydawali się być z innej epoki. Wyglądali niesamowicie i otaczali się równie niesamowitą aurą tajemniczości.

- Nie jestem pewien, czy to dobry pomysł- rzucił mężczyzna, hardo patrząc jej w oczy. Jednak ona spuściła wzrok na małe maleństwo leżące przy progu drzwi.- Po co myśmy je w ogóle brali?

- Po co?! Po co!!- kobieta niespodziewanie wybuchła, a magiczna aura zdawała się falować. Nad jej głową rozciągnął się mroczny cień. Wyglądała przerażająco i pięknie zarazem.- Myślisz, że byłabym zdolna przyczynić się do śmierci tego dziecka? Przecież to moja dziedziczka! Nadzieja na to, że mój ród przetrwa! Zrozum, nie mogę pozwolić, by stała się jej krzywda. – dodała już łagodniej. Mężczyzna ledwo zauważalnie kiwnął głową, na znak zrozumienia.

-Poza tym obiecałam coś jej matce.- westchnęła i spojrzała ponad głowę czarodzieja. Przymknęła oczy, widząc w oddali zielone błyski. Znów spojrzała na maleństwo.

- Jesteś pewna, że to dobre miejsce?- dotąd milczący mężczyzna, odezwał się cicho.

- Tak. To rodzina czystej krwi. Lepiej trafić nie mogła.- kobieta pokiwała głową.

- Zostawiasz jakąś wiadomość czy coś…?

- Nie. Przyjdę do nich osobiście. A teraz…musimy się pospieszyć.

- Masz rację. No to czyń swoją powinność.- czarodziej uśmiechnął się blado.

- Ty też…-mruknęła, pochylając się nad dzieckiem.

- Co: „ty też”???- oburzył się.

- Posłuchaj, rozmawialiśmy o tym! Doskonale wiesz, że musi być silna. I to cholernie silna. Moja moc, a raczej jej skrawek, nie wystarczy. Mieliśmy stworzyć potęgę, nie pamiętasz? Mieliśmy równać ją z Nim, albo nawet go przewyższyć. Jeśli chcesz, aby Twój ród również przetrwał, nie rozumiem, na co czekasz…

- Dobra już dobra… ale nie taka była umowa!

- Plany się zmieniły, nie zauważyłeś?!- usta ściągnięte w jedną, wąską linię wyrażały jej wściekłość. Mężczyzna westchnął.

- Obym tego nie żałował…- mruknął, po czym również się pochylił.

Obydwoje położyli dłonie na jej sercu, po czym- wypowiadając odpowiednią formułkę- tchnęli w nią jarzące się na czarno- fioletowo iskry.

- Bo prawdziwą magię nosi się w sercu…- rzekła kobieta.

Podnieśli się, a czarownica zapukała do drzwi. Nim ktokolwiek zdążył zareagować, deportowali się w tylko im znane miejsce.

Tego pamiętnego dnia narodziła się nowa potęga czarodziejskiego świata. Potęga, która mogłaby z łatwością wyniszczyć całą kulę ziemską. Potęga, która byłaby w stanie jednym pstryknięciem zniszczyć nawet Jego.

Potęga, która o sobie nie miała nawet pojęcia…